De schuifbrigade maakte de afgelopen jaren afwisselend woelige en dan
weer spetterende tijden door, maar samen staan ze sterk. Als het nodig is
vormen zij ook een éénvrouwssectie tijdens een optreden maar samen in het
toch gezelliger. Hoewel ze de klus ook even prima met zijn beiden hebben
geklaard, zit er weer groei in de sectie!! En daar zijn wij erg blij mee.
De trombonesectie houdt van uitdagingen, vandaar dat ze ook rustig een
keertje alleen staan te toeteren. Daarnaast is het zo dat van veel
nummers de melodie door de trombones wordt gespeeld. Een zware klus. Maar
elke keer opnieuw verrassen ze iedereen, en misschien wel het meest
zichzelf, door geweldig te spelen. Vooral hun gevoelige weergave van
'Aber Dich' heeft al heel wat mensen tot tranen toe geroerd...
Ze hebben het niet zo begrepen op pasjes en andere gekkigheid tijdens het
spelen en ze staan ook niet graag met de neus vooraan. Wie weet,
misschien komt daar nog eens verandering in...
De trompetsectie is de meest luidruchtige groep van het hele stel. Bij
zware en hoge nummers zijn zij ook de eersten die blauw aanlopen. Trompet
is immers het zwaarste instrument om te bespelen. Klein mondstuk waar
een bult lucht doorgeperst moet worden. Deze dames draaien daar hun nek,
pardon, hun hand niet voor om. Meestal schijnbaar moeiteloos spelen ze
de sterren van de hemel. Als zij de intro hebben dan gaat dat vaak met
zo'n gigantische geluidsexplosie, dat niemand van het publiek eromheen
kan. Zij trekken de aandacht! Ondanks de vele solopartijen zijn ze ook
nog in staat om het publiek te vermaken met de nodige humor.
Leuk hè?
Marieke | Marion | Gabriëlle | Renate | Patty | Ans
De slagwerksectie, onze "slagerij van Lonneker",
is een vrijgevige sectie, die zo hun eigen stempel op het geheel probeert
te drukken. Tijdens repetities wordt er via slinkse wegen uit deze sectie
regelmatig kauwgom aangeboden aan de trompetten, wat zouden ze daar toch
mee bedoelen?
Maar goed, zonder de regelmatige, en soms ook weleens onregelmatige, "boem!"
van de grote trom loopt elk nummer in het honderd. De bekkens zorgen voor
de swing en de kleine trom voor het ritme. Een sectie die al jaren bezig
is met een echte drumsolo, maar deze nog nooit voor publiek heeft gespeeld.
De rest van Pardoes wacht ook al jaren op deze spectaculaire verrassing.
Toch staan ze met z'n vieren, inclusief tamboerijn, hun mannetje. Als de
rest van het orkest, na een dag spelen, met bebloede lippen op het tandvlees
loopt, er bijna geen toon meer uit krijgt en smeekt om langere drumpartijen
tussen de nummers, dan slaat de slagerij dapper door. Ondanks blaren en
trillende handjes.
Goed hè?
Annie | Loes | Frédérique | Wendy
Carlijn speelt de soesafoon. Een instrument dat zwaar op de schouders drukt en een heleboel
lucht vraagt. Steeds vaker beginnen en eindigen nummers met een intro van de soes.
Het zware basgeluid brengt diepte in de muziek. Als een aangenaam tapijt vult
het leegtes op en voelt de muziek lekker warm aan. Je mist de bas pas als Carlijn
even niet meespeelt. Hoesten of niezen tijdens het spelen moet ze dus ook niet
al te vaak doen. Carlijn is een muzikale duizendpoot. Ze soest nog beter dan een
kerel, stuur de ritmesectie aan als die (ritmisch) uit de band springt, drumt
tussendoor nog een solootje weg (zij wel!!!) en zet met kerst zelfs de dwarsfluit
aan de lip.
Stoer hè?
Deze groep staat altijd letterlijk met de neus vooraan.
Maar liefst drie soorten saxen, waaronder één bariton, tenoren
alten. De saxen swingen vanaf de eerste toon. Als een wervelend showballet
trekken ze alle aandacht van het publiek naar zich toe. Het ziet er allemaal
heel stoer uit, maar dat valt toch wel een beetje tegen. Ze kunnen niet
veel hebben. Als bijvoorbeeld de trompeuters, die altijd tegen hun ruggen
opblazen, een foute noot of iets te hard spelen, kijken ze spontaan allemaal
gepikeerd en geschrokken om. Het bestuur heeft deze "danspas"
inmiddels verboden.
Ze spelen dus graag toneel, en daar brengen ze vriend en vijand mee op een
dwaalspoor.
Onderling zit het niet altijd even lekker. Regelmatig liggen ze met elkaar
in de clinch over de solo's. Terwijl baritonsax, Alice, al dolgelukkig is
met een solo van twee noten, vecht Cristel nog steeds tevergeefs met de
altsaxen voor de solo in "Those were the days".
Sneu hè?
Jennifer | Marijke | Anneke D. | Cristel | Jeanet | Alice | Hester | Marjan
Hoewel ze in de minderheid zijn staan ze hun mannetje tussen 25 vrouwen.
25 vrouwen in 1 bus tevreden houden vereist een bijzondere overlevingstechniek.
Toch volbrengen Herman en Jan deze mission impossible vol enthousiasme.
Herman heeft twee functies, waarvan manager de belangrijkste is. Daarnaast
is het heel handig dat hij ook nog eens een goede chauffeur is. Bij langere
reizen gaat ook Jan mee. Zij horen bij die groep mannen die het lukt om
binnen één minuut 25 vrouwen in de benen krijgen... (denken
ze...)